Στις 6 Μαΐου 1994 συμπληρώνεται ένας ακριβώς χρόνος χωρίς το Δάσκαλο Νικόλαο Α. Μαργιωρή. Αυτήν τη μέρα πέρυσι, ο μεγάλος αυτός Δάσκαλος του Αποκρυφισμού (Αποκρυφολογίας) αλλά και του Μυστικισμού, εγκατέλειψε τον κόσμο αυτόν και έφυγε αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο πνευματικό έργο. Το έργο αυτό διδασκαλίας 33 περίπου ετών στο χώρο της Ελλάδας είναι πολύπλευρο και πολυδιάστατο. Κυρίως όμως χωρίζεται στο προφορικό διδασκαλικό του έργο και στο γραπτό του συγγραφικό έργο (βλ. τεύχος 28 στο Τ.Μ.).
    Το έργο το διδασκαλικό συμπεριλαμβάνει ομιλίες και μαθήματα από όλο το κύκλωμα της Μεταφυσικής Φιλοσοφίας και ιδίως θέματα που αφορούν την προέλευση των ψυχών, το Σκοπό της διέλευσής τους από τον Κόσμο της Μορφής, την ανάγκη της Απολύτρωσής τους, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μια ψυχή αφυπνίζεται και Αποπνευματώνεται.
    Δίδαξε την Εσωτερική Θεραπευτική και προσάρμοσε σ’ αυτήν τη Μέθοδο της Σιατσού (δακτυλοπίεσης) επανέφερε την Αρχαία Ελληνική Ασκληπιακή Μάλαξη και ανακάλυψε την Μέθοδο της Δακτυλοκτύπησης.
    Εκπαίδευσε τους μαθητές του στη Ράτζα Γιόγκα - Βασιλική Τέχνη ή αλλιώς στην ανύψωση του Νου από τη συνείδηση στην Υπερσυνείδηση, χρησιμοποιώντας τον ίδιο Νου με τη Σκέψη - Θέληση - Φαντασία ή με την αφύπνιση της Κουνταλίνης (βλ. βιβλίο “Ράτζα Γιόγκα”).
    Επανέφερε την Κρίγια Γιόγκα και την καθιέρωσε σαν ένα ολοκληρωμένο σύστημα εκπαίδευσης και θεραπείας του ανθρώπου στο Νου και στο Σώμα (βλ. βιβλίο “Κρίγια Γιόγκα”). Αλλά κυρίως μίλησε και έγραψε για την Αλήθεια. Μια Αλήθεια που μπορεί να ακουστεί από το στόμα ενός Αληθινού Μύστη και Μυστικιστή. Αποκαλύψεις που αφορούν τους Έσω Κόσμους και τα όντα που ζουν μέσα σ’ αυτούς. Αποκαλύψεις για τη Γένεση των Κόσμων και των όντων, αλλά και για το Τέλος των Καιρών (βλ. βιβλίο του “Γένεση και Θάνατος των Κόσμων”).
    Μίλησε και έγραψε για όλο το Κύκλωμα της Αποκρυφολογίας αλλά και του Μυστικισμού. Ιδιαίτερα ασχολήθηκε με τον Χριστοκεντρικό και Χριστοκρατικό Μυστικισμό (βλέπε ομώνυμο βιβλίο του), σαν λάτρης του Ιησού Χριστού που ήταν, αλλά και σαν ο τελευταίος στρατιώτης Του, όπως ο ίδιος ταπεινά αυτοαποκαλούσε τον εαυτό του. Εκείνο όμως που μένει ανεξίτηλο στις ψυχές όλων όσων πέρασαν από κοντά του και δεν ήταν λίγοι αυτοί και κυρίως του στενού κύκλου των μαθητών του, των τελευταίων 10 περίπου χρόνων, είναι το ζωντανό παράδειγμα του τρόπου ζωής του. Της αγάπης του για τον άνθρωπο. Τις ατέλειωτες προσπάθειές του για εκπαίδευση του ανθρώπου. Έδωσε ανεξάντλητη Γνώση εσωτερική, αλλά και παράδειγμα ζωής. Απέδειξε ότι ο άνθρωπος μπορεί από τη ζωή αυτή ζώντας σαν απλός άνθρωπος -ο ίδιος υπήρξε πρόσφυγας από την Αίγυπτο, που εργάστηκε σκληρά στη ζωή του για την επιβίωση της πολυμελούς οικογένειάς του- μπορεί να απολυτρωθεί αυτοτελειοποιούμενος καθημερινά στο λόγο, στην πράξη, αλλά κυρίως στη Σκέψη. Αναπτύσσοντας την αληθινή Εσωτερική Αγάπη, την Αγάπη που μετατρέπεται σε Δημιουργικό έργο για τον συνάνθρωπο, για το Σύνολο, για όλο τον κόσμο, για τη Γενικότητα.
    Έσπασε τα δεσμά του ανθρώπου από το φόβο και τον πόνο σπάζοντας τον εγωισμό που τον κρατά δέσμιο της Μορφής - ύλης. Υπήρξε δυναμικός εκπαιδευτής των ψυχών, που οικειοθελώς τον αποδέχτηκαν για Δάσκαλό τους. Τους χάρισε την Εσωτερική Μακαριότητα απελευθερώνοντάς τους από τα μικρά ταπεινά ανθρώπινα δεσμά τους. Αλλά και τους άνοιξε ατέλειωτους ορίζοντες πνευματικούς, δείχνοντας τον δρόμο από τον οποίο η ψυχή πρέπει να περάσει για να φτάσει στην Απολύτρωσή της (βλέπε τελευταίο του βιβλίο “Μυστική Διδασκαλία Γ΄ τόμος). Στάθηκε ένας αληθινός Πνευματικός Φάρος προς τον οποίο κάθε ψυχή μπορούσε να κατευθυνθεί για να βρει το Εσωτερικό Μεγαλείο του αληθινού εαυτού της, της Ταυτοποίησής της.
    Μπορεί να πέρασε κιόλας ένας ολόκληρος χρόνος από τη μετάστασή του στους Εσωτερικούς Κόσμους, όμως ήδη διαφαίνεται στον ορίζοντα η φωτεινή πορεία που χάραξε για τον άνθρωπο. Δεν σταμάτησε να μας κατευθύνει, καθοδηγεί και προστατεύει.
    Η ομάδα των μαθητών του, σαν ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης και ιερού καθήκοντος, είμαστε αποφασισμένοι, όπως Εκείνος μια εβδομάδα πριν τη μετάστασή του, την 1^η Μαΐου 1993 μας υπέδειξε, να συνεχίσουμε το έργο του αναμεταδίδοντας τις διδασκαλίες του προφορικά και γραπτά, αλλά και με τον τρόπο ζωής που μάθαμε κοντά του στο Ομακοείο Αθηνών, αλλά και στο ιδιαίτερο εκπαιδευτήριό του στην Ανάβυσσο, όπου έχτισε εκεί και το Ναό του αγαπημένου του Αγίου Παταπίου.
    Μας συνδέει ο Πυθαγόρειος Δεσμός, ο δεσμός των ψυχών μας, είμαστε πνευματικά ενωμένοι Δάσκαλος και μαθητές στην αιωνιότητα. Θα μας ενώνει πάντα η Αγάπη του Θεού, η Αγάπη για τον Άνθρωπο και την εξέλιξη του ανθρώπου προς το Θείο.
    Είναι γεγονός ότι ένας Δάσκαλος για την ψυχή του κάθε μαθητή του είναι αναντικατάστατος. Όμως μετά από ένα χρόνο το Ομακοείο του εξακολουθεί να έχει τις πόρτες του ανοιχτές για κάθε ψυχή που διψά για την Αλήθεια, για κάθε ψυχή που ζητά τη βοήθεια και την θεραπεία του ψυχικού ή φυσικού πόνου.
    Αυτό ίσως να είναι και το μόνο αληθινό Μνημόσυνο που μπορούμε εμείς οι μαθητές του να προσφέρουμε, εξακολουθώντας να διδάσκουμε, να συμβουλεύουμε, να θεραπεύουμε και να μεταδίδουμε τις πνευματικές παρακαταθήκες του.
    Ο καθένας αναζητητής μπορεί να μάθει και να εκπαιδευτεί στον Εσωτερισμό ή την Εσωτερική Φιλοσοφία, αλλά και να προμηθευθεί τα 33 βιβλία του και άλλες τόσες μελέτες και γραπτά μαθήματά του και τα περιοδικά του, για να σχηματίσει προσωπική γνώμη πάνω στο έργο και την προσωπικότητα του Δασκάλου Νικολάου Α. Μαργιωρή.

    Αγαπημένε μου Δάσκαλε, κοιτάζοντας σήμερα τη φωτογραφία σου, ένοιωσα μια έντονη εσωτερική παρόρμηση να γράψω κάτι για Σένα. Κάτι απλό, λιτό, που σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στο κεφάλαιο των αφιερωμάτων του παρόντος βιβλίου. Δεν είχα το χρόνο, αλλά ούτε και την πρόθεση, να συνθέσω και να συντάξω κάτι ιδιαίτερο. Απλώς κατέγραφα στο χαρτί κάποιες σκέψεις που ανάβλυζαν αυθόρμητα, νοιώθοντας συγχρόνως συγκίνηση και ευγνωμοσύνη.

    Καλέ μας Πνευματικέ Δάσκαλε, το βιβλίο αυτό είναι το πρώτο έργο, που εκδίδει ένας στενός, αφοσιωμένος και αγαπημένος σου μαθητής. Ο μαθητής εκείνος που κυριολεκτικά σε βομβάρδιζε με τις ατέλειωτες ερωτήσεις του κατά τις συναντήσεις μας, αλλά και που τόσο σου ήταν αρεστή η όλη διαδικασία, αφού σου έδινε την ευκαιρία να προσφέρεις απλόχερα την “πνευματική τροφή” που όλοι είχαμε ανάγκη.
    Αναφέρω το βιβλίο αυτό ως πρώτο, γιατί διαισθάνομαι ότι αποτελεί μόνο την αρχή και ότι θα ακολουθήσουν αργά ή γρήγορα -δεν έχει σημασία το πότε- και άλλα έργα εσωτεριστικού περιεχομένου και από άλλους μαθητές σου (στενούς ή μακρινούς, γνωστούς ή άγνωστους, σημερινούς ή αυριανούς), εμπνευσμένα από τον παλμό και την απόδοση - μετάδοση της δικής σου Τέλειας Πνευματικής Πραγμάτωσης, από το άγγιγμα και το συντονισμό με την δική σου Δονητική Ακτίνα. Άλλωστε και εσύ ο ίδιος το αναφέρεις στα γραπτά σου, σε μια από εκείνες τις στιγμές που προέβαινες σε... αποκαλύψεις! Και δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Μας εμφύσησες τόσα πολλά! Διαπλάτυνες τους πνευματικούς μας ορίζοντες. Απεγκλώβισες την σκέψη μας από το στενό, περιορισμένο και στάσιμο πλαίσιο της λογικής. Εμπλουτίστηκε ο Νους μας. Δραστηριοποιηθήκαμε. Εμφανίστηκαν νέοι προσανατολισμοί, προοπτικές και στόχοι. Καλλιέργησες την ηθικότητά μας και αφύπνισες το Χριστικό μας στοιχείο.
    Μας μετέδωσες αυτό το αίσθημα της απελευθέρωσης, της σιγουριάς και ασφάλειας που προέρχεται από τη βαθιά γνώση και κατανόηση των πραγμάτων. Κινητοποίησες τις μέσα μας ληθαργημένες δυνάμεις. Μας έδωσες το κατάλληλο ερέθισμα για να ξυπνήσει η ταλαίπωρη ψυχή μας! Έσπειρες τους καλής ποιότητας σπόρους σου και κάποια στιγμή μοιραία θα έρθει η ώρα να καρποφορήσουν.
    Αγαπημένε μας Δάσκαλε το παρόν βιβλίο είναι το πρώτο που έχει ως αφετηρία Εσένα, γι’ αυτό και δεν θα μπορούσε παρά να είναι αφιερωμένο εξ’ ολοκλήρου στο πρόσωπό σου, στο εσωτερικό σου έργο, σ’ αυτό το Ανώτερο που εκπροσωπούσες και εκπροσωπείς στην Αιωνιότητα και που λίγοι -τελικά- ουσιαστικά κατάλαβαν.
    Παρόλα αυτά ακόμα και για εκείνους που δεν συνειδητοποίησαν το Εσωτερικό σου Μεγαλείο, στάθηκες εξαίρετος, μοναδικός. Πατέρας, αδελφός, φίλος, οδηγός, συνοδοιπόρος, συμπαραστάτης, ΔΑΣΚΑΛΟΣ. Ήταν άραγε το Φως που εξέπεμπες..., η περίσσια Ενέργεια που διέθετες και μετάγγιζες... εκείνα που γαλήνευαν, ηρεμούσαν, θεράπευαν, μετάλλαζαν τους πάντες γύρω σου; Ναι! Εξέπεμπες Δύναμη, ισχύ, ζωτικότητα, δράση, γαλήνη και αρμονία, αποφασιστικότητα, σιγουριά, δικαιοσύνη, τιμιότητα, καλοσύνη, ακόμη και αυστηρότητα εκεί που έπρεπε, αλλά πάνω απ’ όλα ακτινοβολούσες ΑΓΑΠΗ... Τόση πολλή Αγάπη... Θεέ μου, από που την αντλούσες; Και ήταν τόσο Αληθινή, που ακόμα και την στιγμή που επέπληττες κάποιον, αυτός ένοιωθε βαθιά μέσα του ότι τον αγαπούσες κι ότι εσύ πονούσες περισσότερο από εκείνον. Αλήθεια, πόσο καταλυτικά επέδρασες στις προσωπικότητες και στις ψυχές των ανθρώπων που σε συναντούσαν! Πολλές φορές δεν χρειαζόταν παρά μόνο μια σου ματιά, ένας σου λόγος, μια σου κίνηση! Τους έκανες να εμβαθύνουν και να γνωρίσουν πραγματικά τον εαυτό τους, να διευρύνουν την λειτουργία του Νου τους, ν’ αντικαταστήσουν τις κακές, πονηρές και άρρωστες σκέψεις, με αγαθές, ορθές και ισορροπημένες, να γίνουν ηθικότερα στοιχεία, ν’ αποβάλλουν τον εγωισμό τους, να προστρέχουν και να βοηθούν το άλλο εγώ τους (τον συνάνθρωπο), τους έμαθες ν’ αγαπούν αληθινά, να δικαιολογούν και να συγχωρούν.
    Αγαπημένε μας εμείς οι στενότεροι μαθητές σου νοιώθουμε μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη, αφού είχαμε την τύχη -άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, κατά πως αναλογούσε στον καθένα- να εκπαιδευτούμε κοντά σου, γενόμενοι οι ίδιοι μάρτυρες του Εσωτερικού σου Μεγαλείου, δέκτες και κομιστές σημαντικών γνώσεων, αποκαλύψεων υπερβατικών αληθειών της Πανδημιουργίας, αποκομίζοντας τόσα ωφέλιμα εφόδια για τη ζωή μας και την πνευματική μας εξέλιξη. Είναι κάτι παραπάνω από αισθητή η αλλαγή που συντελέστηκε στο Είναι μας, Εσωτερικό και Εξωτερικό. Το πιο απλό αποτέλεσμα είναι να βιώνουμε σήμερα μια ζωή πολύ πιο συνειδητή.
    Δάσκαλε, στάθηκες για μας μια ανεξάντλητη πηγή Σοφίας, Γνώσης, Αποκάλυψης, αλλά και Έμπνευσης. Μας μετέδωσες το μήνυμα της Ελπίδας, την δύναμη της Πίστης. Μας τροφοδότησες με τόση ακτινοβολία Αγάπης, που μάθαμε κι εμείς να αγαπάμε βαθιά, αληθινά, ειλικρινά, δίχως συμφέρον και υποκρισία. Μας εκπαίδευσες σωστά.

    Όλοι ανεξαιρέτως πήραν κάτι από Εσένα.

    Μερικοί πήραν πολλά, πάρα πολλά. Άλλοι το συνειδητοποίησαν, άλλοι όχι ακόμα. Ένα είναι όμως ολοφάνερο. Όλοι οι μαθητές σου ανέβηκαν κάποιο ή κάποια από τα σκαλοπάτια της πνευματικής κλίμακας. Δίδαξες το δρόμο της Αγάπης και της Αλήθειας, που εσύ ο ίδιος Βίωσες. Μας υπέδειξες τόσο αναλυτικά το μονοπάτι που πρέπει να ακολουθήσουμε για να φτάσουμε στην... Αλήθεια - Θεό. Όπως είπες κάποτε... πριν φύγεις... μας τα έχεις εξηγήσει ΟΛΑ, όσο αναλυτικότερα γινόταν τόσο ώστε τίποτε άλλο δεν μένει παρά να μας πάρεις ο ίδιος από το χέρι και να μας οδηγήσεις Εκεί. Σ’ ευχαριστούμε, γι’ αυτό και μόνο που είπες. Ναι! Σχεδόν το έκανες και αυτό! Δεν μένει παρά το τελευταίο μεγάλο σκαλοπάτι... που επαφίεται στην δική μας ισχυρή θέληση και Πίστη για να το υπερβούμε...